Marokkaanse moeder in Nederland

Vlak voordat mijn wachtdienst (van 8.00-16.00u) was afgelopen, werd ik gebeld met het verzoek te assisteren bij de bevalling van een vrouw, waarvan de achternaam deed vermoeden dat ze Marokkaans was. Ik arriveerde bij het gezin en de deur werd opengedaan door de verloskundige. De moeder en vader waren in de badkamer en probeerden onder de douche de weeën weg te zuchten. Even later kwamen ze de slaapkamer binnen en ik zag een echtpaar samen de laatste ontsluitingsweeën opvangen. Wat was dit mooi om te zien: een stel dat zo samenwerkte, zo samen in de weeën zat. De verloskundige en ik waren (bijna) overbodig! Ik heb genoten van hun woordeloos contact, het aanvoelen, het samengaan van twee mensen in een wee. Na een paar persweeën, werd hun tweede kindje geboren. De blijdschap was groot, zeker toen bleek dat er na hun zoontje, nu een dochter was geboren!

Ik hielp de moeder met het aanleggen van hun kleine meisje aan de borst. Wat heerlijk dat ze meteen goed toehapte! Dat geeft een goede indicatie hoe de borstvoeding zou kunnen gaan verlopen. Moeder was blij dat hun meisje dat beter deed dan hun zoontje had gedaan. Bij hem had tijdens de kraamweek hard gewerkt moeten worden om de borstvoeding te doen slagen. Nadat moeder en kind gecontroleerd waren, ging moeder (natuurlijk onder begeleiding van vader) lekker douchen, zorgde ik voor een schoon bed en ruimde de troep op. Na wat instructies voor de nacht gegeven te hebben, liet ik moeder achter in een schoon bed en met de belofte dat ik de volgende ochtend om 8.00u weer aanwezig zou zijn.

De volgende ochtend arriveerde ik mooi op tijd in het gezin. Zoals gebruikelijk bij Marokkaanse (en Turkse) gezinnen deed ik mijn schoenen uit en mijn meegebrachte sloffen aan. Deze mevrouw wilde graag dat het ritme voor haar oudste hetzelfde zou zijn als voor de bevalling. Ze had een mooi schema opgesteld, wat voor mij erg makkelijk was. Ik ben zelf ook erg van de rust, reinheid en regelmaat (ja, een ouderwetse moeder 😉 ), dus stond er helemaal achter. Ik heb die week het ritme van hun zoon kunnen vasthouden, waar moeder erg blij mee was.

Daarnaast heb ik geleerd over de leefwijze van dit Marokkaanse gezin. Ik ben altijd weer blij als ik zie hoeveel mantelzorg er is. Moeders, zussen, tantes, oma’s, iedereen komt eten brengen, eten maken. Marokkanen zijn heel gastvrij en er wordt dan ook van je verwacht dat je gezellig mee-eet. Nu zijn de gerechten heerlijk, dus is dat absoluut geen straf! Het nadeel is wel dat je, na een gezin als deze, weer kilo’s zwaarder bent. Ik vertrok na mijn laatste werkdag naar huis met speciaal door oma gebakken pannenkoeken (baghrir), en dan niet alleen voor mij maar voor m’n hele gezin!

Er is binnen de Marokkaanse cultuur veel respect voor de ouders, en familie is erg belangrijk. Ook al is het niet altijd handig voor de kraamvrouw, bezoek wordt nooit weggestuurd: dat zou onbeleefd zijn. Voor mij voelt het als een warm bad: zoveel aandacht, warmte en liefde van familie. Als pas bevallen vrouw hoef je weinig te doen: het hele huishouden wordt overgenomen. Dit voelt voor de moeder niet altijd fijn, maar wordt geaccepteerd. De moeder kan dan ook volledig tot rust komen. Deze moeder kon na acht dagen de zorg voor zichzelf en haar kinderen weer op zich nemen. Natuurlijk met hulp van haar familie!