In het ziekenhuis of toch thuis bevallen?

Alweer bijna drie jaar geleden, vroeg mijn buurvrouw c.q. vriendin of ik bij haar zou willen komen kramen. Ze wilde bevallen in het ziekenhuis, en zou het fijn vinden als ik de kraamweek op me wou nemen. Natuurlijk wilde ik dat! Het is zo leuk om in zo’n speciale week zo dicht bij elkaar te staan. Ik eiste wel een Dolce Gusto cappuccino, die ik zo lekker vind. En daar wilde ze gelukkig graag aan voldoen!

In de maanden die volgden zag ik haar buik groeien, het kamertje compleet worden. Soms kwam ze even langs, als er wat onzekerheid was of ze wat wilde vragen. Wat is het mooi om zo’n periode samen op weg te zijn!

Aan het einde van een middag ging te telefoon. Een benauwde stem vroeg of ik wilde komen. Mijn vriendin dacht dat ze “bezig” was. Haar man moest nog van zijn werk komen, toch drie kwartier rijden en ze vond het erg fijn als ik er alvast was. Natuurlijk ging ik meteen naar haar toe. Ze zat goed in de weeën: ze kwamen om de 10 minuten en ze ving ze heel rustig en mooi op. Het was voor mij soms moeilijk in te schatten hoe lang een wee duurde, wanneer hij begon en wanneer hij weer weg ging, zo ontspannen was ze. Ze vond het fijn dat ik er was en het was een bijna sereen moment zo samen. Zij zich concentrerend op haar lichaam, in zichzelf tijdens een wee; ik rustig op een afstandje maar wel betrokken bij haar. Na ruim een half uur kwam de man thuis, hij was extreem hard naar huis gereden. Met een verwilderde blik kwam hij binnen stappen en het eerste dat hij vroeg was: “wil je een cappuccino?”. Daarna werd er pas een blik op de aanstaande moeder geworpen en gevraagd hoe het ging. Ik geloof dat ik wel duidelijk geweest was over m’n cappuccino!

De aanstaande ouders vonden het fijn als ik bij ze bleef, dus bleef ik. Toen de weeën om de 3 a 4 minuten kwamen en rond de minuut duurden, zei ik tegen meneer dat hij de verloskundige maar moest bellen. De verloskundige kwam, bekeek hoe mijn vriendin in de weeën zat en verzocht haar naar boven te gaan zodat ze kon voelen hoever de ontsluiting was gevorderd. Bij het inwendig onderzoek bleek dat ze al 6 cm ontsluiting had. In alle rust had ze de weeën opgevangen, in alle rust was de baarmoedermond open gaan staan. Ze kreeg de keuze: of nu aankleden en meteen naar het ziekenhuis (wat ze van te voren wilde), of toch thuis bevallen. Eigenlijk lag ze wel erg lekker in het bed, en het idee dat ze weer moest aankleden, naar beneden moest en met de auto naar het ziekenhuis moest, trok haar niet zo aan. Ze besloot om toch thuis te bevallen. Nu ik van begeleidende vriendin, kraamverzorgster werd, ging ik snel naar huis om mijn uniform aan te trekken. Bij terugkomst zette ik samen met de verloskundige alle spullen klaar die we nodig dachten te hebben voor de bevalling. Ondertussen verliep de ontsluiting erg snel met nog steeds een rustige ontspannen aanstaande moeder die in zichzelf gekeerd was. Wat is dat mooi een barende vrouw die zo’n controle heeft over haar lichaam, haar ademhaling, haarzelf. Meneer zat naast haar, gaf haar soms wat te drinken en steunde haar op het moment dat het nodig was. Toen het moment daar was dat er geperst kon worden, kwam de aanstaande moeder “naar buiten”, ze maakte oogcontact en kon zich goed concentreren op wat de verloskundige zei, en binnen 3 persweeën werd M. geboren: een mooi gezond jochie. Wat een blijdschap, wat een ontroering! En dan merk je dat je niet alleen professioneel maar ook ook als vriendin aanwezig bent: ook bij mij stonden de tranen in de ogen. Na de geboorte van de placenta ging M. meteen aan de borst. Een natuurtalentje!

We hebben samen een heerlijke week gehad, waarin ik mijn vriendin en haar man heb zien groeien in hun moeder-en vaderschap, waarin een borstvoeding fantastisch op gang kwam (en er uiteindelijk wel 5 maanden borstvoeding werd gegeven) en waarin onze vriendschap zich onherroepelijk heeft verdiept. Het was een mooie tijd!