Jong en moeder

Deze week mocht ik toch zomaar aan het kramen bij de jonge dochter van lieve vrienden van me! Ik had de hele zwangerschap met ze meegemaakt. Wat een schrik toen ze zwanger bleek. De moeilijke keuze: laat ik het komen of toch maar niet? Gelukkig heeft ze lieve ouders die haar vrij lieten in haar keuze, en haar altijd zouden steunen. Zowel haar moeder als ik, hoopte dat ze het kindje zou laten komen. We waren bang dat ze het niet aan zou kunnen als ze het weg zou laten halen, een gevoelig meisje als zij, die zo van de natuur houdt. Een meisje dat vond dat de konijnen op haar school niet goed werden verzorgd en ze daarom ’s nachts uit school ontvreemdde omdat zij ze een beter huis kon bieden. Gelukkig besloot zij haar kindje te houden.

Ik heb altijd gezegd dat ik bij mijn vriendin zou willen kramen omdat ze bij de jongste niet zo’n leuke kraamtijd had gehad. Dat is er nooit meer van gekomen, maar nu kan ik dat alsnog doen, alleen dan bij haar 19 jarige dochter!

Woensdagochtend werd ik vroeg gebeld door een zenuwachtige aanstaande opa:

“Ze is bezig, ik moest bellen zei aanstaande oma: S. is aan het bevallen.” Ik vroeg of ze me al nodig hadden, maar ze kon het prima redden met hulp van haar vriend en steun van de bijna-oma. Toen de pijn niet draagbaar meer was en de ontsluiting niet hard genoeg opschoot, werd besloten naar het ziekenhuis te gaan voor een ruggenprik. Voor S. een bevrijding, voor de aanstaande oma niet om aan te zien. Daarna vorderde de ontsluiting, met hulp van weeënopwekkers, rustigjes aan. Het was zwaar maar S. kon tijdens de weeën nog wel zeggen dat ze zo’n medelijden had met haar vis die bevallen was van wel zeven (!) jonkies! Uiteindelijk werd, met hulp van de vacuümpomp en hard werken van S. een zoon van 4370 gram geboren! Oké, kinderen in West Friesland zijn wat zwaarder dan het landelijk gemiddelde van 3500 gram, maar dit was een fors mannetje! Omdat het plassen S. niet goed lukte en de bloedsuikers van haar zoontje gecontroleerd moesten worden, moesten ze nog een nachtje in het ziekenhuis blijven. En toen kwam ze eindelijk donderdagmiddag naar huis.

En wat is dat dan mooi om te zien: een meisje is vrouw geworden. Hoe natuurlijk pakt S. haar zoon op, met hoeveel gemak legt ze het aan de borst. Al deed ze het voor het eerst, het leek alsof ze het al jaren deed. Een oermoeder! Misschien is het haar jeugd, maar haar dromerigheid, haar ontspanning, maakt haar een perfecte moeder: rustig wachten totdat de kleine haar borst pakt, het grappig vinden als hij hem niet meteen pakt, totaal geen spanning! Een spuitluier? Is eigenlijk wel erg grappig, ach ja en natuurlijk iets meer werk, maar wat maakt dat uit? Wat ben ik trots op haar! En wat heb ik bewondering voor haar ouders die hun hart en huis openstelden voor haar en hun kleinzoon. Ze accepteerden de zwangerschap van hun dochter, maakte een fantastisch kamertje voor ze, hielpen haar door de zwangerschap, waren trots op haar, en ook Jim was van harte welkom bij ze.

Voor mij was deze week een heerlijke week. In de vertrouwde omgeving van mijn vrienden, fantastisch om hen als opa en oma te zien. Wat een warmte voor de kleine man en elkaar. En leuk dat ik hen ook een beetje kon vertroetelen. Heerlijk om een jonge moeder en vader een beetje op de rit te zetten. Te zien dat aanwijzingen opgepakt worden, informatie bij ze aankomt. En vooral leuk: ik zal ze na mijn laatste werkdag nog regelmatig meemaken!

Hoewel de situatie misschien niet optimaal is, dit kindje groeit op in een warme, veilige omgeving, met liefhebbende ouders en grootouders. Hij is goed terecht gekomen!