Haast

Het is 21:45 uur als de diensttelefoon gaat. Het is een zwangere die zelf belt dat de bevalling is begonnen. Meestal, als de bevalling goed doorzet, bellen altijd de partners dat wij moeten komen. Als de zwangere zelf belt, is het vaak nog het begin van de bevalling. Deze dame is zwanger van haar vierde kindje. De vorige bevallingen waren allemaal zo gepiept, in 2 tot 4 uurtjes. De bellende dame geeft aan dat ze het zelf nog niet nodig vond om te bellen, maar haar partner vindt van wel!

In verband met haar voorgeschiedenis besluit ik zeker langs te gaan. Als ik rond 22:00 uur aankom bij het huis van de barende, staat haar man al buiten, voor de voordeur te wachten. Hij heeft zijn autosleutels in zijn hand, en is klaar om naar het ziekenhuis te rijden. Ik moet hem er even van overtuigen dat ik zijn vrouw eerst moet onderzoeken, als er nog niets aan de hand is, of als de bevalling mogelijk te ver is, dan hoeven wij nergens heen.
De dame in kwestie zit rustig op de bank en oogt nog niet heftig aan het bevallen. De weeën komen wel regelmatig en na onderzoek constateer ik toch al bijna 5 cm ontsluiting. Goede reden om dus naar het ziekenhuis te gaan voor een poliklinische bevalling.

In het ziekenhuis blijken de weeën nog niet heel heftig. Om de weeën een zetje te geven breken wij vaak de vliezen. Om de bevalling niet té snel te laten gaat besluit ik eerst mevrouw even te laten aclimatiseren in de ziekenhuiskamer.
Wij raken aan de praat, haar zus ik ook aanwezig, en de barende dame vertelt. Ze heeft al 3 dochters en weet niet wat dit gaat worden. Ze zijn er allemaal van overtuigd dat dit natuurlijk weer een meisje wordt.  Na een uurtje in het ziekenhuis om 23:45 uur breek ik de vliezen, mevrouw zit op 6-7 centimeter. Bij de vorige bevallingen raakte de barende hierna in een weeënstorm en was het kind binnen 30 minuten geboren. Deze bevalling loopt helemaal anders. De weeën bouwen zich langzaam op na het breken van de vliezen, hierdoor zijn ze veel beter op te vangen. Na een halfuur zijn de weeën wel pittig, maar van persdrang is nog geen sprake! Even voor  1 uur beginnen wij met persen en 7 minuutjes later wordt een blakend kind geboren.  Pas na een paar minuten vragen de ouders zich af wat ze eigenlijk hebben gekregen. Beide moeten wel een paar keer kijken als blijkt dat ze een zoon hebben gekregen! Ze waren er zo van overtuigd dat dit een meisje zou worden dat er niet eens een jongensnaam is bedacht!

Later die week ga ik op kraamvisite bij het gezin. We bespreken de bevalling en ondanks dat de bevalling evengoed snel is gegaan was de bevalling compleet anders gegaan dat de vorige keren. Dat er een jongen is geboren begint ook al aardig te wennen. Hij wordt door zijn zussen compleet platgeknuffeld. En zo is het vak verloskunde, geen bevalling is hetzelfde!

Blog door kraamverzorgster

In het ziekenhuis of toch thuis bevallen?

Alweer bijna drie jaar geleden, vroeg mijn buurvrouw c.q. vriendin of ik bij haar zou willen komen kramen. Ze wilde bevallen in het ziekenhuis, en zou het fijn vinden als ik de kraamweek op me wou nemen. Natuurlijk wilde ik dat! Het is zo leuk om in zo’n speciale week zo dicht bij elkaar te staan. Ik eiste wel een Dolce Gusto cappuccino, die ik zo lekker vind. En daar wilde ze gelukkig graag aan voldoen!

In de maanden die volgden zag ik haar buik groeien, het kamertje compleet worden. Soms kwam ze even langs, als er wat onzekerheid was of ze wat wilde vragen. Wat is het mooi om zo’n periode samen op weg te zijn!

Aan het einde van een middag ging te telefoon. Een benauwde stem vroeg of ik wilde komen. Mijn vriendin dacht dat ze “bezig” was. Haar man moest nog van zijn werk komen, toch drie kwartier rijden en ze vond het erg fijn als ik er alvast was. Natuurlijk ging ik meteen naar haar toe. Ze zat goed in de weeën: ze kwamen om de 10 minuten en ze ving ze heel rustig en mooi op. Het was voor mij soms moeilijk in te schatten hoe lang een wee duurde, wanneer hij begon en wanneer hij weer weg ging, zo ontspannen was ze. Ze vond het fijn dat ik er was en het was een bijna sereen moment zo samen. Zij zich concentrerend op haar lichaam, in zichzelf tijdens een wee; ik rustig op een afstandje maar wel betrokken bij haar. Na ruim een half uur kwam de man thuis, hij was extreem hard naar huis gereden. Met een verwilderde blik kwam hij binnen stappen en het eerste dat hij vroeg was: “wil je een cappuccino?”. Daarna werd er pas een blik op de aanstaande moeder geworpen en gevraagd hoe het ging. Ik geloof dat ik wel duidelijk geweest was over m’n cappuccino!

De aanstaande ouders vonden het fijn als ik bij ze bleef, dus bleef ik. Toen de weeën om de 3 a 4 minuten kwamen en rond de minuut duurden, zei ik tegen meneer dat hij de verloskundige maar moest bellen. De verloskundige kwam, bekeek hoe mijn vriendin in de weeën zat en verzocht haar naar boven te gaan zodat ze kon voelen hoever de ontsluiting was gevorderd. Bij het inwendig onderzoek bleek dat ze al 6 cm ontsluiting had. In alle rust had ze de weeën opgevangen, in alle rust was de baarmoedermond open gaan staan. Ze kreeg de keuze: of nu aankleden en meteen naar het ziekenhuis (wat ze van te voren wilde), of toch thuis bevallen. Eigenlijk lag ze wel erg lekker in het bed, en het idee dat ze weer moest aankleden, naar beneden moest en met de auto naar het ziekenhuis moest, trok haar niet zo aan. Ze besloot om toch thuis te bevallen. Nu ik van begeleidende vriendin, kraamverzorgster werd, ging ik snel naar huis om mijn uniform aan te trekken. Bij terugkomst zette ik samen met de verloskundige alle spullen klaar die we nodig dachten te hebben voor de bevalling. Ondertussen verliep de ontsluiting erg snel met nog steeds een rustige ontspannen aanstaande moeder die in zichzelf gekeerd was. Wat is dat mooi een barende vrouw die zo’n controle heeft over haar lichaam, haar ademhaling, haarzelf. Meneer zat naast haar, gaf haar soms wat te drinken en steunde haar op het moment dat het nodig was. Toen het moment daar was dat er geperst kon worden, kwam de aanstaande moeder “naar buiten”, ze maakte oogcontact en kon zich goed concentreren op wat de verloskundige zei, en binnen 3 persweeën werd M. geboren: een mooi gezond jochie. Wat een blijdschap, wat een ontroering! En dan merk je dat je niet alleen professioneel maar ook ook als vriendin aanwezig bent: ook bij mij stonden de tranen in de ogen. Na de geboorte van de placenta ging M. meteen aan de borst. Een natuurtalentje!

We hebben samen een heerlijke week gehad, waarin ik mijn vriendin en haar man heb zien groeien in hun moeder-en vaderschap, waarin een borstvoeding fantastisch op gang kwam (en er uiteindelijk wel 5 maanden borstvoeding werd gegeven) en waarin onze vriendschap zich onherroepelijk heeft verdiept. Het was een mooie tijd!

Bereikbaarheid

Vorige week tijdens mijn dienst werd ik gebeld en nadat ik de hoorn had neergelegd moest ik denken aan hoe anders dat 30 jaar geleden ging.
Nu heeft iedereen een mobiele telefoon en is men altijd bereikbaar, ook wij als verloskundigen.

Toen ik 30 jaar geleden in Heerhugowaard begon te werken, hadden ik en mijn toenmalige collega een semafoon. Als die semafoon afging, moesten we bellen naar de alarmcentrale van de ambulancedienst in Alkmaar. Op zich geen probleem, maar in die tijd had ook niet iedereen de beschikking over een telefoon. Dus als je pech had en je was bezig bij een barende die zelf geen telefoon had, moest je naar een telefooncel toe. Ik wist ze in die tijd allemaal te vinden…

Nog erger was het als je onderweg was en vast stond in het verkeer. Je wist niet waarvoor er gebeld was en bellen zelf ging niet… En als die semafoon dan voor de 2e keer ging had je het idee dat er echt regens paniek was ….

Een jaar of 5 later kwamen de eerste mobiele telefoons.. Nou ja: mobiel.. Het was een behoorlijk grote kist die meegenomen moest worden en een echt goed bereik was er niet.

Ik weet mijn eerste mobiele telefoon ook nog: zo’n beetje 3 centimeter dik met een antenne.. Was echt niet in je broekzak te krijgen. En als dat wel lukte, kreeg je hem er nooit meer uit. Omdat het bellen naar een mobiel nummer in die tijd veel duurder was dan naar een vast nummer, werd deze telefoon alleen gebruikt om te bellen als ik opgepiept werd..

Ik vind het nog steeds een genot dat ik me niet hoef af te vragen of iemand wel dan geen telefoon heeft of waar ik eventueel zou kunnen bellen indien nodig. Wat ik ook prettig vind is dat iedereen een telefoon heeft en dat het dus totaal niet opvalt als onze diensttelefoon.

Gemma

Blog door kraamverzorgster

Marokkaanse moeder in Nederland

Vlak voordat mijn wachtdienst (van 8.00-16.00u) was afgelopen, werd ik gebeld met het verzoek te assisteren bij de bevalling van een vrouw, waarvan de achternaam deed vermoeden dat ze Marokkaans was. Ik arriveerde bij het gezin en de deur werd opengedaan door de verloskundige. De moeder en vader waren in de badkamer en probeerden onder de douche de weeën weg te zuchten. Even later kwamen ze de slaapkamer binnen en ik zag een echtpaar samen de laatste ontsluitingsweeën opvangen. Wat was dit mooi om te zien: een stel dat zo samenwerkte, zo samen in de weeën zat. De verloskundige en ik waren (bijna) overbodig! Ik heb genoten van hun woordeloos contact, het aanvoelen, het samengaan van twee mensen in een wee. Na een paar persweeën, werd hun tweede kindje geboren. De blijdschap was groot, zeker toen bleek dat er na hun zoontje, nu een dochter was geboren!

Ik hielp de moeder met het aanleggen van hun kleine meisje aan de borst. Wat heerlijk dat ze meteen goed toehapte! Dat geeft een goede indicatie hoe de borstvoeding zou kunnen gaan verlopen. Moeder was blij dat hun meisje dat beter deed dan hun zoontje had gedaan. Bij hem had tijdens de kraamweek hard gewerkt moeten worden om de borstvoeding te doen slagen. Nadat moeder en kind gecontroleerd waren, ging moeder (natuurlijk onder begeleiding van vader) lekker douchen, zorgde ik voor een schoon bed en ruimde de troep op. Na wat instructies voor de nacht gegeven te hebben, liet ik moeder achter in een schoon bed en met de belofte dat ik de volgende ochtend om 8.00u weer aanwezig zou zijn.

De volgende ochtend arriveerde ik mooi op tijd in het gezin. Zoals gebruikelijk bij Marokkaanse (en Turkse) gezinnen deed ik mijn schoenen uit en mijn meegebrachte sloffen aan. Deze mevrouw wilde graag dat het ritme voor haar oudste hetzelfde zou zijn als voor de bevalling. Ze had een mooi schema opgesteld, wat voor mij erg makkelijk was. Ik ben zelf ook erg van de rust, reinheid en regelmaat (ja, een ouderwetse moeder 😉 ), dus stond er helemaal achter. Ik heb die week het ritme van hun zoon kunnen vasthouden, waar moeder erg blij mee was.

Daarnaast heb ik geleerd over de leefwijze van dit Marokkaanse gezin. Ik ben altijd weer blij als ik zie hoeveel mantelzorg er is. Moeders, zussen, tantes, oma’s, iedereen komt eten brengen, eten maken. Marokkanen zijn heel gastvrij en er wordt dan ook van je verwacht dat je gezellig mee-eet. Nu zijn de gerechten heerlijk, dus is dat absoluut geen straf! Het nadeel is wel dat je, na een gezin als deze, weer kilo’s zwaarder bent. Ik vertrok na mijn laatste werkdag naar huis met speciaal door oma gebakken pannenkoeken (baghrir), en dan niet alleen voor mij maar voor m’n hele gezin!

Er is binnen de Marokkaanse cultuur veel respect voor de ouders, en familie is erg belangrijk. Ook al is het niet altijd handig voor de kraamvrouw, bezoek wordt nooit weggestuurd: dat zou onbeleefd zijn. Voor mij voelt het als een warm bad: zoveel aandacht, warmte en liefde van familie. Als pas bevallen vrouw hoef je weinig te doen: het hele huishouden wordt overgenomen. Dit voelt voor de moeder niet altijd fijn, maar wordt geaccepteerd. De moeder kan dan ook volledig tot rust komen. Deze moeder kon na acht dagen de zorg voor zichzelf en haar kinderen weer op zich nemen. Natuurlijk met hulp van haar familie!

Blog door Kraamverzorgster

Jong en moeder

Deze week mocht ik toch zomaar aan het kramen bij de jonge dochter van lieve vrienden van me! Ik had de hele zwangerschap met ze meegemaakt. Wat een schrik toen ze zwanger bleek. De moeilijke keuze: laat ik het komen of toch maar niet? Gelukkig heeft ze lieve ouders die haar vrij lieten in haar keuze, en haar altijd zouden steunen. Zowel haar moeder als ik, hoopte dat ze het kindje zou laten komen. We waren bang dat ze het niet aan zou kunnen als ze het weg zou laten halen, een gevoelig meisje als zij, die zo van de natuur houdt. Een meisje dat vond dat de konijnen op haar school niet goed werden verzorgd en ze daarom ’s nachts uit school ontvreemdde omdat zij ze een beter huis kon bieden. Gelukkig besloot zij haar kindje te houden.

Ik heb altijd gezegd dat ik bij mijn vriendin zou willen kramen omdat ze bij de jongste niet zo’n leuke kraamtijd had gehad. Dat is er nooit meer van gekomen, maar nu kan ik dat alsnog doen, alleen dan bij haar 19 jarige dochter!

Woensdagochtend werd ik vroeg gebeld door een zenuwachtige aanstaande opa:

“Ze is bezig, ik moest bellen zei aanstaande oma: S. is aan het bevallen.” Ik vroeg of ze me al nodig hadden, maar ze kon het prima redden met hulp van haar vriend en steun van de bijna-oma. Toen de pijn niet draagbaar meer was en de ontsluiting niet hard genoeg opschoot, werd besloten naar het ziekenhuis te gaan voor een ruggenprik. Voor S. een bevrijding, voor de aanstaande oma niet om aan te zien. Daarna vorderde de ontsluiting, met hulp van weeënopwekkers, rustigjes aan. Het was zwaar maar S. kon tijdens de weeën nog wel zeggen dat ze zo’n medelijden had met haar vis die bevallen was van wel zeven (!) jonkies! Uiteindelijk werd, met hulp van de vacuümpomp en hard werken van S. een zoon van 4370 gram geboren! Oké, kinderen in West Friesland zijn wat zwaarder dan het landelijk gemiddelde van 3500 gram, maar dit was een fors mannetje! Omdat het plassen S. niet goed lukte en de bloedsuikers van haar zoontje gecontroleerd moesten worden, moesten ze nog een nachtje in het ziekenhuis blijven. En toen kwam ze eindelijk donderdagmiddag naar huis.

En wat is dat dan mooi om te zien: een meisje is vrouw geworden. Hoe natuurlijk pakt S. haar zoon op, met hoeveel gemak legt ze het aan de borst. Al deed ze het voor het eerst, het leek alsof ze het al jaren deed. Een oermoeder! Misschien is het haar jeugd, maar haar dromerigheid, haar ontspanning, maakt haar een perfecte moeder: rustig wachten totdat de kleine haar borst pakt, het grappig vinden als hij hem niet meteen pakt, totaal geen spanning! Een spuitluier? Is eigenlijk wel erg grappig, ach ja en natuurlijk iets meer werk, maar wat maakt dat uit? Wat ben ik trots op haar! En wat heb ik bewondering voor haar ouders die hun hart en huis openstelden voor haar en hun kleinzoon. Ze accepteerden de zwangerschap van hun dochter, maakte een fantastisch kamertje voor ze, hielpen haar door de zwangerschap, waren trots op haar, en ook Jim was van harte welkom bij ze.

Voor mij was deze week een heerlijke week. In de vertrouwde omgeving van mijn vrienden, fantastisch om hen als opa en oma te zien. Wat een warmte voor de kleine man en elkaar. En leuk dat ik hen ook een beetje kon vertroetelen. Heerlijk om een jonge moeder en vader een beetje op de rit te zetten. Te zien dat aanwijzingen opgepakt worden, informatie bij ze aankomt. En vooral leuk: ik zal ze na mijn laatste werkdag nog regelmatig meemaken!

Hoewel de situatie misschien niet optimaal is, dit kindje groeit op in een warme, veilige omgeving, met liefhebbende ouders en grootouders. Hij is goed terecht gekomen!

Is het er één?

Tijdens het spreekuur zien wij genoeg mensen op een dag. Met de een praat je wat meer als de ander, en de een heeft wat meer vragen als de ander.
Soms denken zwangere dat iets heel vreemd is, of gek, maar kun je haar en haar partner makkelijk geruststellen. En met name de opluchting in de gezichten of het veelgebruikte kwartje dat ineens valt, is een van de dingen die ik zo leuk vind aan het spreekuur.

We zitten natuurlijk niet alleen maar voor de gezelligheid of voor het beantwoorden van vragen, maar zijn steeds bezig te filteren wat normaal is en wat minder normaal is in de zwangerschap. Dat is eigenlijk waar ons hele beroep om gaat. De mensen die zwanger zijn de juiste zorg bieden.

Ikzelf maak tijdens mijn spreekuur ook vroege echo’s, termijnecho’s en liggingsecho’s, wat het spreekuur een leuke afwisseling geeft.
Toen ik in opleiding voor het maken van deze echo’s was, dacht ik dat ik het nooit zou leren.
Je handen en hersens moeten zeer goed op elkaar afgestemd zijn om het kindje op de juiste manier in beeld te krijgen. En dan komt de uitleg aan de aanstaande ouders er nog bij; multitasken dus!

Tijdens de allereerste controle bij een cliënte die binnenkwam hield ik eerst even een kort welkomstwoordje en vroeg hoe het met haar ging. Ze was super misselijk, had last van gespannen borsten. De gebruikelijke zwangerschapskwaaltjes dus.
Ik legde uit dat we als eerst een (vroege) echo gingen doen om even het tastbare “bewijs” te voeren. Dat er inderdaad een kindje met een kloppend hartje te zien was. Ook wil ik weten of de grootte overeenkwam met hoever wij de zwangerschapsduur hadden berekend op basis van de eerste dag van de laatste menstruatie en last but not least.. of t alleen was of met 2 , 3 of….??
Op de laatste mededeling gaan altijd de ogen een rondje om, of zie je een besef van oh ja.. dat kan natuurlijk ook nog!
Maar in dit geval zei mevrouw; ja, want daardoor kun je ook zo misselijk zijn he? En dat klopt.. meer kindjes, meer hormonen en soms ook meer of sterkere klachten.

In eerste instantie begon ik te kijken via de buik, de cliënt was rond de 8 weken zwanger en door ons mooie echo apparaat hebben we soms al super beeld. Ik kreeg de baarmoeder mooi in beeld, maar ik zag in plaats van één, twee kloppende hartjes!!
Zie je wel! Ik wist het! Was de eerste reactie.. en daarna was het even stil.
Ik besloot de echo inwendig verder te doen, omdat ik dan de kindjes beter kon opmeten. Beide kindjes groeiden zoals 7 weken en 5 dagen zwangerschap en beide met een kloppend hartje! Dus feliciteerde ik de ouders met het feit dat ze een tweeling kregen!

Daarna hebben we nog een tijdje gepraat over wat een schok het geeft als mensen dit bericht te horen krijgen. Waar vaak als eerste aan gedacht wordt is alle zaken van praktische aard; Past het in ons huis, in de auto, hoe gaat t met de zwangerschap. En daarna blijft de blijdschap over!

De controles verlopen hierna wel in het ziekenhuis, omdat de twee kindjes en de aanstaande moeder nauwkeuriger in de gaten gehouden moeten worden. Wij houden vaak mail contact en zien de kersverse ouders weer terug als ze na de bevalling thuis komen met de kindjes!