(Vrucht) water

Op een heerlijke zonnige zaterdagmiddag werd ik gebeld in mijn dienst.
De weeën kwamen om de 5-7 minuten. Vielen qua pijn nog wel mee, maar die druk tijdens de wee was wel erg vervelend.
Alarm! Ging het in mijn hoofd.. Want als je van de derde gaat bevallen en het drukt tijdens een wee.. ja dan kan het nog wel eens heel snel gaan!
Gelukkig woonde het aanstaande ouderpaar bij mij in de buurt, dus was ik er met 5 minuten.

Aldaar aangekomen was de sfeer nog goed en kon mevrouw tussen de weeën door nog goed uitleggen hoe het aanvoelde. Gelukkig dacht ik; we kunnen alles rustig aan doen.
Tijdens de wee die 1,5 minuut duurde zag ik dat de druk heftig was en ook moeilijk was weg te zuchten. Toch maar snel naar boven, want ja je weet maar nooit.

Daar viel het inwendig onderzoek een beetje tegen 1-2 centimeter. Dit was eerder in de week ook al een keer gebeurd.
Bij een 2e of 3e bevalling kan het lijf ons soms voor de gek houden en toch ineens weer stoppen. Ik besloot te blijven en het even een uurtje aan te kijken. Ondertussen zaten wij beneden tussen de weeën door gezellig te kletsen. Of ik wat wilde drinken.. ja doe maar water. Waarop de kraamheer reageerde .. oh lekker goedkoop. Al grappend verder kwamen de leuke verhalen.

Tijdens de weeën was het voor mijnheer de truc om in plaats van zijn vrouw te laten zuchten een goede grap te vertellen, waardoor mevrouw en ik moesten lachen. Hoezo gedachten verzetten?!
Na een uur zat er toch vooruitgang in dus besloot ik te blijven en alvast wat spulletjes voor de aankomende bevalling klaar te zetten.
Toen ik terug kwam in de slaapkamer zag ik alleen manlief zitten en met de vraag waar de aanstaande moeder was werd ik verwezen naar de kamer ernaast.
Daar stond mevrouw aan de strijk.. (want afleiding zoeken tussen de weeën door helpt). De was werd netjes weggewerkt. Zo bleef de sfeer ontspannen en gezellig, maar werden de weeën niet echt veel sterker.

Ik besloot om de vliezen te breken om de bevalling zo een zetje te geven. Op het matras lag het welbekende zeiltje die ik voor de zekerheid nog even recht gelegd had.
Mevrouw trok haar beval shirt aan, een die er mooi uitzag, want dat was weer belangrijk voor de foto.. en zo lachten wij wat af.
Toen ik de vliezen brak kwam er een flinke plens vruchtwater naar beneden, meer dan ik had verwacht dus trokken wij het matje omhoog om het te proberen in het matje op te vangen. Dit lukte maar net.. tot mijnheer weer een grap maakte en er weer een grote golf vruchtwater kwam.
Bed nat, beval shirt nat.. en wij bleven maar door lachen!

Nadat de vliezen waren gebroken werden de weeën heftiger. Tussendoor was er nog tijd voor een lach, maar al snel werd het serieuze business. De kraamzorg werd gebeld, kruiken werden warm gemaakt, fototoestel werd nog snel opgeladen en al snel werd het tijd om te persen.
Na een tijdje op bed geprobeerd te hebben besloot ik de baarkruk uit de auto te halen, waar mevrouw op plaats nam en er een gezonde dochter thuis werd geboren.

In het nagesprek aan het einde van de kraamweek was de conclusie, wat hebben we toch ontzettend gelachen om helemaal niets.
In de 15 jaar dat ik nu aan het werk ben heb ik ook nog nooit zo’n ontspannen en humoristische aanloop naar een bevalling meegemaakt.

Zeker een om bij te blijven!

Geboorteplan

Tijdens het spreekuur komen we rond de 30 en 32 weken uit op het onderwerp bevalling. Bij een eerste kindje is al deze informatie nieuw, we leggen dan uit hoe een bevalling ‘gemiddeld’ verloopt, wat de vrouw kan verwachten en wanneer zij ons moet bellen. Ook bespreken wij haar wensen ten aanzien van de bevalling.
Bij een tweede, derde, of vierde kindje is dit gesprek soms heel snel: ‘ik weet wel wanneer ik moet bellen.’ Toch zijn deze gesprekken bij een tweede of derde kindje soms juist langer, omdat de vorige bevalling niet helemaal volgens de verwachting is verlopen.

De dame die bij mij op spreekuur verschijnt is de vorige twee keer bij een andere praktijk bevallen, eigenlijk volgens het boekje. Ik verwacht hierdoor weinig bijzonderheden voor het bevalgesprek. Het gesprek verloopt anders, dit kindje loopt namelijk iets voor in groei, dit maakt haar angstiger voor de bevalling. Voor het bevallingsgesprek heb ik helaas te weinig tijd, ik plan een nieuwe uitgebreide afspraak en adviseer haar om eens na te denken over een geboorteplan.
Een geboorteplan is een plan waarbij de zwangere en haar partner, op papier de wensen en verwachtingen van bevalling beschrijven. Na een week komt deze zwangere bij mij terug en bespreken we haar geboorteplan, ze wil heel graag in het ziekenhuis bevallen, dit geeft haar een prettig en veilig gevoel. Daarnaast wil ze graag ons snel bellen als de bevalling zich aandient, snel naar het ziekenhuis, dat we snel bij haar blijven en dat we alles goed uitleggen. Helemaal geen gekke dingen, maar het is voor deze aanstaande moeder toch prettig dit op papier te hebben. Het is voor haar nu duidelijk wat zij van ons en wij van haar kunnen verwachten. Vaak geeft dit rust om met vertrouwen een bevalling in te gaan.

Acht weken later heb ik dienst en krijg ik de partner van deze zwangere aan de telefoon. Ik ga naar haar toe en bij het huisbezoek zijn de weeën eigenlijk weer wat weggezakt en valt de ontsluiting tegen. Ik geef uitleg en vertel dat ze mij altijd mag bellen, maar dat het nu nog te vroeg is om naar het ziekenhuis te gaan. Dit begrijpt mevrouw zelf ook.
De hele nacht lig ik in mijn bed te draaien, maar deze zwangere belt niet meer, de weeën blijken te zijn afgezakt, vals alarm helaas.

Vier dagen later komt ze toevallig bij mij op spreekuur. Ze baalt als een stekker, waarom heeft de bevalling nou niet doorgezet! Wel is ze die dag alweer aan het rommelen, ze is onrustig. Ik heb toevallig die nacht ook dienst, dus vertel haar, dat ik hoop om haar snel weer te zien!

Diezelfde nacht gaat om 04:15 uur mijn telefoon, meneer, de weeën zijn heftig, of ik kom. Ik ga zo snel mogelijk die kant op. Een kwartiertje later arriveer ik bij het huis en ga ik rechtdoor naar boven, ik zie mevrouw en weet gelijk dat het dit keer menens is. Onderweg naar het bed vertelt mevrouw dat ze al wel wat drukgevoel krijgt. Ze blijkt al 7 centimeter ontsluiting te hebben!
Omdat deze mevrouw haar derde kindje krijgt en ze al wat drukgevoel heeft besluit ik dat het niet meer verstandig is om naar het ziekenhuis te gaan. Even zie ik de paniek ontstaan bij mevrouw, dit is juist niet wat we hadden gepland! Ik vertel haar dat ik bij haar blijf, dat ik alle vertrouwen heb ik de bevalling en dat wij het samen gaan doen. Dit stelt haar gerust. Ik zet mijn spulletjes klaar en regel de kraamverzorgster.
Een half uurtje nadat ik de vliezen heb gebroken wordt er een stralende dochter geboren. De bevalling is vlekkeloos verlopen. Direct na de geboorte bedankt de moeder mij voor alles wat ik heb gedaan. Ze is zo ontzettend blij dat de bevalling zo is verlopen. En dat terwijl het eigenlijk juist niet volgens haar plan is gegaan!

Is het een jongen of een meisje?

Twee weken terug was ik tijdens mijn dienst al onrustig. Toch ging de diensttelefoon die dag weinig. Tot om 04:16 uur mijn diensttelefoon ging. Het was de aanstaande vader die mij te woord stond. De bevalling was begonnen zei hij. Weet je wel dat het om ons derde kindje gaat? Jazeker antwoordde ik, terwijl ik mijn sokken al aan het aantrekken was, ik kom er zo snel mogelijk aan!

Ze was al twee keer bevallen, beide keren voor de uitgerekende datum. Maar het blijkt, dat zegt niets, want dit kindje bleef lekker lang binnen zitten.
Vaak heb ik een voorgevoel, soms weet ik gewoon dat iemand bij mij in de dienst gaat bevallen. Het klopt lang niet altijd, maar vaak ook wel. Zo ook had ik dat gevoel bij deze dame.

Gelukkig rijden er s’ nachts weinig mensen op de weg, dus ik kon lekker doorrijden, dat was in dit geval wel prettig, want de vorige keer waren wij nog net op tijd voor de geboorte van het kindje.

Gelukkig was ik op tijd! Toen ik binnenkwam stond de aanstaande moeder puffend naast het bed. Ik besloot in verband met de snelheid van de vorige keer eerst alle spullen neer te zetten voor de thuisbevalling, voordat ik ging kijken hoeveel centimeter ontsluiting deze mevrouw had.

Deze bevalling verliep prima, snel genoeg, maar gelukkig iets minder snel dan haar tweede bevalling. Dit zorgde ervoor dat ik nog even een praatje kon maken met de aanstaande vader en moeder. Tussen de weeën door werd mij verteld dat ze niet wisten of dit een jongetje of een meisje zou worden. Dat was ook niet belangrijk want de gezondheid van het kindje stond voorop. Ze hadden al twee meisjes en ik merkte wel stiekem aan de vader dat hij het niet erg zou vinden als dit een jongetje zou zijn.

Twee uur na mijn binnenkomst kreeg de aanstaande moeder persdrang, en acht minuten later werd een stralend kindje geboren, het huilde al voordat de benen geboren waren! Toen ik het op de buik legde zag ik de vader al kijken, hij kon precies tussen de beentjes door gluren. En ja, bij netgeboren jongetjes is de balzak overduidelijk te zien. Het gezin kon hun geluk niet op. Een gezonde zoon!

Een uur later zit ik met mijn kopje thee even na te kletsen, de andere kindjes worden wakker en komen nieuwsgierig bij hun moeder kijken. Heel rustig en verbaasd kijken ze naar hun netgeboren broertje. Als ik even later hun broertje nakijk en weeg kunnen ze al niet meer stoppen met het geven van kusjes!

Een uurtje later rij ik moe en voldaan bij het gezin weg, wat is verloskunde toch een heerlijk beroep!

Wij geloven het eigenlijk niet….

Ik kwam 8.45 uur binnen op de praktijk en over 15 minuten zou ik de dienst in gaan. Wij dragen rond 09.00 uur over onder het genot van een kopje koffie of thee en daarna start onze dag. Tenminste zo gaat het meestal …

Ik werd tien minuten voor negen gebeld door mijn collega, meestal betekent dit dat ik meteen aan de slag kan maar mijn collega was eventjes wat later omdat het wat uitliep bij de peuterspeelzaal van haar zoontje. “Ik ben 5 minuten later maar het is rustig dus neem lekker een kopje koffie ben ik er zo”. Ik neem een slokje van mijn koffie en mijn telefoon gaat weer. Mijn collega: “euhmm ik wordt net gebeld door een man, zijn vrouw heeft weeën om de drie minuten en vorige keer is ze heel snel bevallen, ik ontmoet je daar”. Hup in actie. Vijf minuten later komen we samen bij hun huis aan. In principe wilden deze aanstaande ouders in het MCA bevallen maar aangezien het de vorige keer zo snel ging had ik toch maar al mijn spullen mee naar binnen genomen. Binnen gekomen loopt de barende heel relaxed rond in haar huiskamer. Haar zoontje loopt nog lekker om haar heen. Ze heeft net 50 minuten weeën maar is nog wel goed te doen. Maar wij hadden gezegd dat ze op tijd moest bellen dus dat hebben ze maar gedaan. Ik besluit eerst even de controles bij de barende te doen om te beoordelen of we nog naar het ziekenhuis kunnen. Al mijn spullen laat ik beneden want, misschien kunnen we nog wel naar het ziekenhuis.

Boven op bed voel ik aan haar buik en luister het hartje van de kleine meid (ze wisten al dat het een meisje werd). Dat voelt en klinkt allemaal goed. Daarna deed ik inwendig onderzoek om de ontsluiting te bepalen. Tijdens mijn inwendig onderzoek, ziet de barende de verbazing op mijn gezicht. Ik voel nog een keer goed… klopt dit? En ik begin te lachen. “euhm… je hebt al 10 centimeter ontsluiting en het hoofdje zit al bijna voor de uitgang’ Nu moet zij ook lachen. Ik roep mijn collega en vraag haar al mijn spullen mee naar boven te nemen, ook zij is reuze verbaasd. Beduusd als we alle vier zijn (aanstaande papa is inmiddels ook op de hoogte), moet er van alles klaargezet worden. Ik leg alles klaar voor de bevalling, mijn collega zorgt dat de kraamzorg gebeld wordt en papa pakt de kleren en die hebben we naast aanstaande mama op bed gezet. Mijn collega blijft gezellig bij me om me te helpen bij de bevalling omdat de kraamzorg er nog niet is. Het is erg leuk om een bevalling met een collega te doen, je staat eigenlijk nooit met je collega bij een bevalling. Misschien leren we nog wat van elkaar…

De weeën waren tot nu toe niet heel heftig dus we hebben terwijl we alles aan het klaarzetten waren nog een keer moeten lachen om de hele situatie. Maar langzaam aan worden de weeën wel steeds heftiger en begint deze barende te herinneren hoe de weeën ook alweer voelde. En wij als verloskundigen worden daar stiekem heel blij van, want als de weeën krachtig zijn zal dit de bevalling alleen maar bespoedigen. Toen alles helemaal klaar stond heb ik de vliezen gebroken en 12 min later werd er een prachtige dochter geboren! Wij kwamen 09.10 binnen en 32 min later was deze kleine meid er. We hadden alleen wat geduld nodig voor de moederkoek, maar uiteindelijk is deze ook goed geboren.

Als alles is opgeruimd en ik mijn spullen weer ingepakt heb, vraag ik hoe deze vrouw op haar bevalling terugkijkt. Ze zegt: “Ja eigenlijk wel gezellig zo!”