Vorige week tijdens mijn dienst werd ik gebeld en nadat ik de hoorn had neergelegd moest ik denken aan hoe anders dat 30 jaar geleden ging.
Nu heeft iedereen een mobiele telefoon en is men altijd bereikbaar, ook wij als verloskundigen.

Toen ik 30 jaar geleden in Heerhugowaard begon te werken, hadden ik en mijn toenmalige collega een semafoon. Als die semafoon afging, moesten we bellen naar de alarmcentrale van de ambulancedienst in Alkmaar. Op zich geen probleem, maar in die tijd had ook niet iedereen de beschikking over een telefoon. Dus als je pech had en je was bezig bij een barende die zelf geen telefoon had, moest je naar een telefooncel toe. Ik wist ze in die tijd allemaal te vinden…

Nog erger was het als je onderweg was en vast stond in het verkeer. Je wist niet waarvoor er gebeld was en bellen zelf ging niet… En als die semafoon dan voor de 2e keer ging had je het idee dat er echt regens paniek was ….

Een jaar of 5 later kwamen de eerste mobiele telefoons.. Nou ja: mobiel.. Het was een behoorlijk grote kist die meegenomen moest worden en een echt goed bereik was er niet.

Ik weet mijn eerste mobiele telefoon ook nog: zo’n beetje 3 centimeter dik met een antenne.. Was echt niet in je broekzak te krijgen. En als dat wel lukte, kreeg je hem er nooit meer uit. Omdat het bellen naar een mobiel nummer in die tijd veel duurder was dan naar een vast nummer, werd deze telefoon alleen gebruikt om te bellen als ik opgepiept werd..

Ik vind het nog steeds een genot dat ik me niet hoef af te vragen of iemand wel dan geen telefoon heeft of waar ik eventueel zou kunnen bellen indien nodig. Wat ik ook prettig vind is dat iedereen een telefoon heeft en dat het dus totaal niet opvalt als onze diensttelefoon.

Gemma