Het is 21:45 uur als de diensttelefoon gaat. Het is een zwangere die zelf belt dat de bevalling is begonnen. Meestal, als de bevalling goed doorzet, bellen altijd de partners dat wij moeten komen. Als de zwangere zelf belt, is het vaak nog het begin van de bevalling. Deze dame is zwanger van haar vierde kindje. De vorige bevallingen waren allemaal zo gepiept, in 2 tot 4 uurtjes. De bellende dame geeft aan dat ze het zelf nog niet nodig vond om te bellen, maar haar partner vindt van wel!

In verband met haar voorgeschiedenis besluit ik zeker langs te gaan. Als ik rond 22:00 uur aankom bij het huis van de barende, staat haar man al buiten, voor de voordeur te wachten. Hij heeft zijn autosleutels in zijn hand, en is klaar om naar het ziekenhuis te rijden. Ik moet hem er even van overtuigen dat ik zijn vrouw eerst moet onderzoeken, als er nog niets aan de hand is, of als de bevalling mogelijk te ver is, dan hoeven wij nergens heen.
De dame in kwestie zit rustig op de bank en oogt nog niet heftig aan het bevallen. De weeën komen wel regelmatig en na onderzoek constateer ik toch al bijna 5 cm ontsluiting. Goede reden om dus naar het ziekenhuis te gaan voor een poliklinische bevalling.

In het ziekenhuis blijken de weeën nog niet heel heftig. Om de weeën een zetje te geven breken wij vaak de vliezen. Om de bevalling niet té snel te laten gaat besluit ik eerst mevrouw even te laten aclimatiseren in de ziekenhuiskamer.
Wij raken aan de praat, haar zus ik ook aanwezig, en de barende dame vertelt. Ze heeft al 3 dochters en weet niet wat dit gaat worden. Ze zijn er allemaal van overtuigd dat dit natuurlijk weer een meisje wordt.  Na een uurtje in het ziekenhuis om 23:45 uur breek ik de vliezen, mevrouw zit op 6-7 centimeter. Bij de vorige bevallingen raakte de barende hierna in een weeënstorm en was het kind binnen 30 minuten geboren. Deze bevalling loopt helemaal anders. De weeën bouwen zich langzaam op na het breken van de vliezen, hierdoor zijn ze veel beter op te vangen. Na een halfuur zijn de weeën wel pittig, maar van persdrang is nog geen sprake! Even voor  1 uur beginnen wij met persen en 7 minuutjes later wordt een blakend kind geboren.  Pas na een paar minuten vragen de ouders zich af wat ze eigenlijk hebben gekregen. Beide moeten wel een paar keer kijken als blijkt dat ze een zoon hebben gekregen! Ze waren er zo van overtuigd dat dit een meisje zou worden dat er niet eens een jongensnaam is bedacht!

Later die week ga ik op kraamvisite bij het gezin. We bespreken de bevalling en ondanks dat de bevalling evengoed snel is gegaan was de bevalling compleet anders gegaan dat de vorige keren. Dat er een jongen is geboren begint ook al aardig te wennen. Hij wordt door zijn zussen compleet platgeknuffeld. En zo is het vak verloskunde, geen bevalling is hetzelfde!